Γλώσσα του σώματος (μέρος α’)

Γλώσσα του σώματος (μέρος α’)

Η γλώσσα του σώματος έχει αποτελέσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια αντικείμενο έρευνας από πολλά διαφορετικά επιστημονικά πεδία. Έχει επίσης απασχολήσει έντονα ακόμη και μυστικές ή αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες. Έχουν γραφτεί πάρα πολλά άρθρα και πολλά βιβλία, μερικά εκ των οποίων έχουν γίνει best seller. Είναι σημαντική η γλώσσα του σώματος τελικά; Οι προσπάθειες αποκωδικοποίησής της έχουν κάποια βάση; Πρέπει να μάθουμε τα βασικά ώστε να μην “προδίδουμε” αυτό που αισθανόμαστε;

Τίποτα δεν αξίζει όσο η φυσικότητα

Σου έχει τύχει ποτέ να βλέπεις κάποιον που να προσπαθεί να δείξει κάποιο άλλο πρόσωπο από αυτό που τον είχες συνηθίσει; Που οι κινήσεις του είναι ψεύτικες; Αυτό είναι κάτι που εύκολα προδίδεται. Η κινησιολογία μας σίγουρα επηρεάζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την ψυχολογία μας, από την σωματική μας κατάσταση κι ενέργεια. Όταν, λοιπόν, προσπαθούμε να κρύψουμε την πραγματική μας κατάσταση φορώντας ένα άλλο “προσωπείο», καταπιέζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό κι αυτό είναι κάτι που γίνεται αντιληπτό από τον κοινωνικό μας κύκλο.

window-talkingΗ έλλειψη φυσικότητας στις κινήσεις του σώματος μπορεί προσωρινά να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, όμως μακροχρόνια μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες παθογένειες. Η καταπίεση του εαυτού μας, η καταπίεση της έκφρασης των συναισθημάτων και των σωματικών κινήσεων έχει ως πρώτη συνέπεια την μείωση επίγνωσης που έχουμε για αυτά, ενώ, μακροχρόνια, οδηγεί στην δυσκολία στροφής τους στο συνειδητό επίπεδο και με τελικό αποτέλεσμα την εσωτερική κενότητα (1).

Μπορεί, τελικά να αποκρυπτογραφηθεί η γλώσσα του σώματος;

Διαβάζω σε αρκετά άρθρα για “λάθη” που πρέπει να αποφεύγουμε (2), για το “πώς να στεκόμαστε”, για το καμπούριασμα, για το δέσιμο των χεριών σταυρωτά, για την συνεχή αποφυγή της οπτικής επαφής, για το κοίταγμα του ρολογιού, για τις γρήγορες ματιές, κλπ. Αλλά όσο μελετώ τέτοιου είδους άρθρα τείνω να έχω διαφορετική άποψη.

 Σε γενικές γραμμές, η γλώσσα του σώματός μας όντως έχει αρκετά στοιχεία να μας διδάξει. Όμως, το να πάρουμε ένα εγχειρίδιο σχετικό και να μάθουμε απ’έξω κάποιες κινήσεις που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουμε, αυτό από μόνο του θεωρώ πως είναι κάτι αφύσικο. Και, επιπρόσθετα, σε όλα πάντα υπάρχει και μια δεύτερη γνώμη. Μα και στην ίδια τη ζωή τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Και σίγουρα δεν υπάρχει μια και μοναδική συνταγή επιτυχίας.

Το παράδειγμα με το ρολόι

Ας ξεκινήσουμε, όμως, να αναφέρουμε συγκεκριμένα παραδείγματα, με πρώτο το κοίταγμα του ρολογιού. Θυμάμαι στο βιβλίο του “Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις” ο Λέο Μπουσκάλια (3) αναφέρει ένα πολύ ενδιαφέρον περιστατικό που του είχε συμβεί σε ένα απ’τα μαθήματα που έκανε στο Πανεπιστήμιο. Μια φοιτήτριά του όλη την ώρα κοιτούσε το ρολόι της. Και λέει ο Λ.Μπουσκάλια: “πίστεψα πως δεν της άρεσαν καθόλου αυτά που έλεγα, μάλλον τα έβρισκε βαρετά”. Και στο τέλος της παράδοσης, την πλησιάζει και την ρώτησε με ειλικρίνεια αν έβρισκε το μάθημα βαρετό.

Εκείνη αιφνιδιασμένη από την ερώτησή του, τον ρώτησε πώς έφτασε στο συμπέρασμα αυτό. Εκείνος της απαντά πως την παρατηρούσε που κοιτούσε συνεχώς το ρολόι της. Κι εκείνη έκπληκτη του απάντησε πως το μάθημά του της άρεσε τόσο πολύ που δεν ήθελε να τελειώσει η ώρα με τίποτα. Αισθανόταν τόσο όμορφα, δεν ήθελε να τελειώσει η ώρα και για τον λόγο αυτό κοιτούσε το ρολόι της ευχόμενη να μην περάσει ο χρόνος.

(Ετοιμάζεται και μέρος β’)

  1. http://papadopsixologos.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html
  2. http://www.lifo.gr/team/u12321/57077
  3. https://en.wikipedia.org/wiki/Leo_Buscaglia
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Leave a reply

newspaper templates - theme rewards